Legende i velikani

10

 

KOSTA HADŽI

Kosta Hadži (1898. – 1971) bio je jedan od osnivača, a kasnije i prvi trener, tehnički direktor i predsednik FK Vojvodina.

Kosta Hadži

Rođen je osmog novembra 1898. godine u Vršcu, od oca Koste Hadžija starijeg i majke Sofije, kao jedno od desetoro dece. Osnovnu školu je završio u rodnom Vršcu, da bi gimnaziju završio u Segedinu i Novom Sadu, gde je i maturirao 1916. godine. Kao srpski rodoljub, bio je sekretar Komande posadnih trupa srpske vojske u Pečuju i poslanik Velike narodne skupštine, koja je 1918. godine u Novom Sad izglasala prisajedinjenje Vojvodine Kraljevini Srbiji.

Kosta Hadži

Vojsku je napustio 1919. godine i posvetio se sticanju akademskog zvanja, te je od 1919. do 1922. godine boravio na studijama u Parizu i Kanu. Odatle se 1927. vratio u Novi Sad, gde je iste godine položio advokatski ispit i potom se sve do 1961. uspešno bavio pravom i advokaturom.

Tada kao 16-godišnjak, zajedno sa svojim školskim drugovima učestvovao je u osnivanju FK Vojvodina i praktično istog momenta bio je imenovan za tehničkog direktora kluba, što je obavljao sve do 1933. godine, s tim da je u nekim periodima tog razdoblja paralelno obavljao dve funkcije: od 1924. do 1926. bio je prvi trener u istoriji Vojvodine, da bi od 1927. do 1935. godine vršio i dužnost predsednika kluba.

Uprava i igrači Vojvodine iz 1930. godine

Imao je izuzetnu ulogu u jugoslovenskom fudbalu u periodu pre Drugog svetskog rata, a kao generalni sekretar Jugoslovenskog nogometnog saveza (JNS) bio je najzaslužniji za smirivanje strasti posle preseljenja centrale Saveza iz Zagreba u Beograd. Takođe, uticao je na to da se na teritoriji Vojvodine osnuju podsavezi (jedan sa sedištem u Novom Sadu, a drugi sa sedištem u tadašnjem Velikom Bečkereku, odnosno današnjem Zrenjaninu), čime je vojvođanske klubove zaštitio od samovolje rukovodećih ljudi iz Beograda. Kosta Hadži bio je vođa puta jugoslovenske reprezentacije u Montevideo (Urugvaj), gde je 1930. godine održano prvo Svetsko prvenstvo u fudbalu.

Boško Simonović, Mihajlo Andrejević, Milutin Ivković i dr Kosta Hadži

Osim što je bio pravnik i fudbalski radnik, bio je veoma angažovan i u kulturnim institucijama, pa je tako od 1933. do 1939. godine bio član Upravnog odbora Matice Srpske, zatim dugogodišnji predsednik Nadzornog odbora “Društva za Srpsko narodno pozorište” i član Patronata Velike srpske pravoslavne gimnazije (današnje gimnazije “Jovan Jovanović Zmaj”), a svojevremeno je bio pokrenuo i list “Rad”.

Dr Kosta Hadži i predsednik FIFA Žil Rime

Kao veliki rodoljub, tokom Drugog svetskog rata je pružao pomoć srpskim zatočenicima u mađarskom logoru “Šarvar”, zbog čega je nakon rata dobio nadimak “Šarvarski otac”. Uz pomoć svog prijatelja vladike bačkog Irineja Ćirića, u Novom Sadu je organizovao pomoć za oko 3.000 dece i oko 800 odraslih, koji su po domaćinstvima i improvizovanim bolnicama potražili spas od fašista.

Bio je vrlo privržen Srpskoj pravoslavnoj crkvi i u više navrata je pomagao eparhiji Bačkoj, a posle Drugog svetskog rata, postao je sekretar Anketne komisije za uvrđivanje zločina i nedela okupatora i njihovih pomagača u Vojvodini. Takođe, kao njihov pravni zastupnik, borio se i za vojvođanske paore, koji su zbog odluke komunističke vlasti o prinudnom otkupu i konfiskaciji propadali i gubili svoju imovinu. Iz tog razloga, od strane režima je bio optužen da je pomagač “narodnih neprijatelja”, zbog čega je završio u zatvoru, ali njegov ugled u narodu nikada nije bio ukaljan. Od toga da ostatak života provede lišen slobode, spasao ga je tadašnji predsednik Prezidijuma Narodne skupštine Jugoslavije Ivan Ribar.

Dr Kosta Hadži i Vujadin Boškov 1966

Kostu Hadžija možda je najbolje opisao istoričar advokature Milorad Boltić:

Nacionalni revolucionar (u mladosti), sportista i sportski radnik (do kraja života), kulturni poslenik (kada su i prilike iziskivale), politički prvak (opozicioni), socijalni radnik (za vreme rata) i uglednik advokatskih organizacija (posle rata)”.

Vest o smrti dr Kosta Hadžija

Svoju Vojvodinu nikada nije napuštao i dočekao je to da njegov klub 1966. godine po prvi put u istoriji postane šampion Jugoslavije. Preminuo je šestog oktobra 1971. godine i sahranjen je na Almaškom groblju u Novom Sadu, a od 2014. godine, u njegovu čast, ispred stadiona “Karađorđe” nalazi se njegov spomenik.

Spomenik Koste Hadžija

JOZEF VELKER

 Jozef Velker (1913. – 1995) bio je fudbaler Vojvodine u periodu od 1937. do 1951. godine i smatra se najboljem igračem kluba u periodu pre Drugog svetskog rata.

Jozef Velker

Rođen je u bačkom selu Šove (današnje Ravno Selo) i poput većine meštana iz tog perioda, bio je nemačke nacionalnosti. Gimnaziju je završio u Novom Sadu, ali je vrlo brzo i lako zavoleo fudbal i praktično već u svom tinejdžerskom dobu znao je da će mu to odrediti životni put.

Jozef Velker 3

Kada je imao 18 godina, spazili su ga predstavnici UAK-a (Ujvideki Atletikai Cluba) i doveli ga da igra za novosadske žute. Plavokosi momak, koji je najčešće igrao na poziciji levog krila, često je pružao briljantne partije protiv Vojvodine, te stoga ni ne čudi što je uprava crveno-belih želela da ga privuče da pređe u njihove redove.

Jozef Velker 2

Pred kraj četvrte decenije 20. veka, Vojvodina je počela da stvara zaista moćan tim, od koga se očekivalo da postane najbolji i preuzme primat u čitavoj bivšoj Jugoslaviji. Iz tog razloga, posle dosta napora, u jesen 1937. godine, dogodio se najveći transfer u istoriji novosadskog fudbala, pošto je Jozef Velker, tada jedan od najboljih fudbalera u državi, prešao iz UAK-a u Vojvodinu.

Velker i saigrači u svlačionici pred meč

O tome da je ovo bio pravi potez uprave crveno-belih i o tome kakav je utisak Velker ostavljao kao fudbaler, ali i kao čovek, možda najbolje svedoči članak objavljen u “Sportskoj reviji”, 15. maja 1940. godine:

Velker je navalni igrač Vojvodine, uvek je jedan od najboljih igrača. Svi ostali igrači, pa i oni najbolji, mogu toliko da podbace, da se jedva vide na terenu, dok se Velkeru to retko dešava. On je motor svog tima. Tehničar ‘par excellence’. Na utakmici Vojvodine jasno se izdvaja njegova figura sa svojom predanom, majstorskom, fer, a pre svega efikasnom igrom. To je Velker. On predstavlja futbalera, onakvog kakav treba da bude pravi futbaler, sportista. Ne protestuje protiv odluka sudije, ne uzvraća na grubosti protivnika i ne prepire se sa igračima. U igri se i ne čuje, ali zato se vidi više nego ostali igrači. Iako bi po svojim sposobnostima mogao da igra u svakom ligaškom klubu, on do krajnosti skroman. A to baš u većini slučajeva nije u naravi zvezda. Velker je najbolji, najdisciplinovaniji i najskromniji futbaler u Novom Sadu. A po igri zaslužio je već odavno da igra u državnoj reprezentaciji.”

Ekipa Vojvodine iz 1940. godine

Nažalost, već sledeće godine, Drugi svetski rat se proširio i na Jugoslaviju, pa je Vojvodini zabranjen rad, a imovina joj je oduzeta. Velker se nalazio u svojim Šovima, a nemačke jedinice počele su mobilizaciju vojvođanskih Nemaca za svoje SS trupe, te je i on odveden na regrutaciju u Vrbas. Međutim, čim mu se ukazala prva prilika, pobegao je i skrivao se po okolnim salašima. Kasnije tokom rata, na čelo UAK-a došao je neko od šefova policije, pa je Velkeru ponuđeno pomilovanje u zamenu za to da ponovo zaigra za taj klub, što je i prihvatio, čime je spasao ne samo svoj, već i živote članova svoje porodice. Da bi izbegli odlazak u logor, UAK-u su pristupili još nekoliko igrača Vojvodine: Marjanović, Plac, Avramović, Jovanović, Medarić i nešto kasnije Živković.

Velker i Medarić

Ipak, već pred kraj rata, počelo se sa radom na obnavljanju FK Vojvodina i Velker se već tada vratio među crveno-bele. Za Vojvodinu je nastavio da igra sve do 1951. godine, kada je klub uspeo da izboru plasman u Prvu saveznu ligu Jugoslavije. Od crveno-belog dresa se oprostio na utakmici protiv Sarajeva, a sa tog meča, ostala je zabeležena anegdota koju je preneo Blaža Šokota iz Bačkog Dobrog Polja:

Čekao sam na ulazu od stadiona da me neko od starijih uvede jer nisam imao para da kupim ulaznicu. Dok sam tu stajao naišao je Velker, izvadio pare iz zadnjeg džepa na pantalonama i kupio dve ulaznice. Jednu za mene i jednu za sebe. Kupio je ulaznicu za svoju oproštajnu utakmicu!”

Jozef Velker na grobu kralja Petra II Karađorđevića

Po završetku karijere, odselio se u Ameriku kod porodice svoje supruge Keti, koju je upoznao još 1931. godine, kada je ona bila u poseti Šovima. Zajedno su proveli više od šest decenija, a Velker je preminuo 29. novembra 1995. godine u Klivlendu.

 Jozef i Keti Velker

VUJADIN BOŠKOV

Tokom decenija, kroz fudbalski klub Vojvodina prošli su mnogi veliki igrači i treneri, koji su slavu kluba kasnije pronosili širom Evrope i sveta. Ipak, među svima njima, jedno ime se izdvaja kao najveće u čitavoj istoriji Vojvodine – Vujadin Boškov. Kao tehnički direktor, bio je najzaslužniji za osvajanje prve titule šampiona Jugoslavije 1966. godine, da bi početkom sedamdesetih godina oformio klupski trening centar u Veterniku, koji od 1996. godine nosi njegovo ime.

Vujadin Boškov rođen je 16. maja 1931. godine u Begeču, od oca Boje i majke Marije. Imao je dve mlađe sestre i jednog starijeg brata, koji je nažalost poginuo vrlo mlad. Završio je trgovačku školu, a za prvi tim Vojvodine debitovao je sa samo 15 godina.

Vujadin Boškov 2

Njega je otkrio i među crveno-bele ga doveo legendarni trener Bane Sekulić, a Boškov je za Vojvodinu nastupao punih 14 godina (1946. – 1960) i za to vreme odigrao 512 utakmica. Igrao je u veznom redu i bio član generacije koja je 1951. po prvi put u istoriji kluba došla do finala Kupa maršala Tita, a 1957. postala vicešampion Jugoslavije i došla do finala Srednjoevropskog kupa. Po odlasku iz Vojvodine, godinu dana proveo je u italijanskoj Sampdoriji, a potom još dve sezone u švajcarskom Jang bojsu, gde je istovremeno obavljao i dužnost trenera i gde je završio igračku karijeru.

Vujadin Boškov

Bio je član reprezentacije Jugoslavije, za koju je od 1951. do 1958. godine odigrao ukupno 57 utakmica, pri čemu je bio deo tima koji je nastupio na Svetskim prvenstvima 1954. godine u Švajcarskoj i 1958. u Švedskoj. Takođe, bio je član olimpijske reprezentacije koja je 1952. godine u Helsinkiju osvojila srebrnu medalju. Zabeležio je i jedan nastup na revijalnom meču za reprezentaciju Evrope.

Vujadin Boškov u dresu Jugoslavije

Po završetku igračke karijere, Boškov se 1964. godine vratio u Vojvodinu i preuzeo funkciju tehničkog direktora kluba. Kao takav, bio je najzaslužniji za angažovanje trenera Branka Stankovića i selektiranje tima koji će dve godine kasnije postati šampion Jugoslavije, a već u narednoj sezoni dogurati do četvrtfinala Kupa evropskih šampiona. U Vojvodini je ostao punih sedam godina, sve do 1971, a pred kraj svog rada oformio je klupski trening centar u Veterniku, koji je dve i po decenije kasnije dobio njegovo ime.

FC Vujadin Boškov

Nakon ponovnog odlaska iz Vojvodine, posvetio se trenerskom poslu i imao je impozantnu trenersku karijeru, tokom koje je sa Real Madridom osvojio titulu šampiona Španije (1980) i dva Kupa kralja (1980, 1982), sa Sampdorijom titulu šampiona Italije (1991), Kup pobednika kupova (1990), dva Kupa Italije (1988, 1989) i jedan Superkup Italije (1991), a sa Den Hagom Kup Holandije (1975). Sa Real Madridom je 1982. došao do finala Kupa evropskih šampiona, a sa Sampdorijom do finala Kupa pobednika kupova (1989) i takođe do finala Kupa evropskih šampiona (1992).

Vujadin Boškov

Tokom svoje trenerske karijere, trenirao je još i Fejenord, Saragosu, Hihon, Askoli (uveo ga u Seriju A 1986), Romu (ostao upamćen kao trener koji je u prvi tim uvrstio legendarnog Frančeska Totija i to na nagovor još jednog bivšeg igrača Vojvodine Siniše Mihajlovića), Napoli, Servet i Peruđu. Od 1970. do 1973. i od 1999. do 2000. godine bio je selektor Jugoslavije, pri čemu je u oba navrata uspeo da odvede reprezentaciju na velika takmičenja – Svetsko prvenstvo u Zapadnoj Nemačkoj 1974. i Evropsko prvenstvo u Holandiji i Belgiji 2000. godine. Po završetku trenerske karijere, imenovan je za počasnog selektora Jugoslavije.

Vujadin Boškov

Preminuo je 27. aprila 2014. godine u Novom Sadu, baš u godini u kojoj je njegova Vojvodina proslavila svoj 100. rođendan i svega nekoliko nedelja pre nego što je osvojila svoj prvi Kup Srbije u istoriji kluba. Sahranjen je na groblju u Begeču, a sahrani su, pored najviših predstavnika Fudbalskog saveza Srbije, prisustvovali i predstavnici Real Madrida i Sampdorije, čiji navijači su došli da mu odaju počast i oproste se sa čovekom koji im je doneo jedinu titulu šampiona Italije u istoriji kluba. U njegovu čast, utakmice polufinala Lige šampiona te sezone počele su sa minutom ćutanja, a na utakmicama kvalifikacija za Ligu Evrope 2015. godine, navijači Vojvodine i Sampdorije su koreografijama pokazali koliko vrednuju i cene sve ono što je veliki Vujke uradio za oba kluba.

VOJVODINA NOVI SAD vs SAMPDORIA GENOA

Vujadin Boškov je imao mnogo legendarnih fraza i izreka, među kojima je i “Fudbal je fudbal”, po čemu se i dan-danas zove jedna radijska emisija u Španiji. Ipak, navijačima Vojvodine najupečatljivija je izjava u kojoj je na najbolji način definisao svoj odnos i emociju prema klubu, a koja je preneta u knjizi Miroslava Gavrilovića “Vujke jedan jedini”:

“Vojvodina je na jednoj strani, a svi ostali su na drugoj. Tako je bilo i tako će zauvek ostati. Volim i poštujem sve klubove u kojima sam bio igrač i trener, ali samo je Vojvodina – jedna jedina!”

Mural Vujadina Boškova na istočnoj tribini Karađorđa

TODOR VESELINOVIĆ

Todor Veselinović

Todor Veselinović (1930. – 2017), među navijačima poznatiji kao Toza, najbolji je strelac, a po mišljenju mnogih i najbolji igrač u istoriji fudbalskog kluba Vojvodina.

Da bi se jedan klub mogao smatrati velikim, njegovu istoriju morali su da stvaraju veliki igrači. I pre svega veliki ljudi. Vojvodina je, u svojoj sada već preko stogodišnjoj istoriji, imala pregršt igrača, trenera i funkcionera čije će ime večno izazivati poštovanje kod svih navijača našeg crveno-belog tima, kao i kod svih iskrenih, objektivnih ljubitelja te čarobne igre, poznatije kao fudbal.

I ako se za Vujketa može reći da je bio najveće ime FK Vojvodina, jedan veliki vizionar i stvaralac, čovek koji je po mnogo čemu bio bar 20 godina ispred svog vremena, onda se, kada su sam teren, lopta i fudbal u pitanju, jedno ime nameće kao prvo pri svakoj pomisli na dres podeljen na belu i crvenu boju – Todor Veselinović Toza.

Rođen u Novom Sadu 22. oktobra 1930. godine, bio je pravi virtuoz sa loptom, igrač zbog kojeg su ljudi dolazili na stadion, čovek o kome se uvek pričalo sa poštovanjem, divljenjem i beskrajnim simpatijama… Brojni su bili treneri, funkcioneri, a i navijači iz ondašnjeg vremena koji nikad nisu prežalili to što Tozu nisu videli i u svom omiljenom timu. Međutim, on je uvek bio privržen Voši i njenom pola belom, pola crvenom dresu. To se najbolje videlo kada je, prilikom odsluženja vojnog roka 1952. godine, beogradski Partizan iskoristio pravo koje je tada imao da, kao klub vojske, igrača na odsluženju vojnog roka dovede u svoje redove. I Toza je odigrao tu sezonu za Partizan, na 22 utakmice dao je laganih 15 golova. Nakon što je odslužio svoju vojnu obavezu prema državi, svi su očekivali da će i ostati u istom klubu. Međutim, on im je, onako gospodski, a u isto vreme i pomalo mangupski poručio: “Hvala vam lepo, al’ odoh ja nazad.”

Todor Veselinović

I vratio se nazad. I bio je bolji nego ikada pre – četiri puta (1956, 1957, 1958. i 1961) bio je najbolji strelac lige one velike Jugoslavije, lige koja se tada komotno mogla svrstati među pet najboljih u Evropi. Samo u prvenstvu, za svoju Vošu je odigrao 196 utakmica i postigao 130 golova, po čemu je ubedljivo najbolji strelac u istoriji kluba.

Todor Veselinović 6

Međutim, Toza nije bio velik samo zbog svojih golova u Vojvodini. Nije bio velik ni samo zato što je za mladu reprezentaciju Jugoslavije dao 20 golova na 14 utakmica, niti zbog toga što je za seniorsku reprezentaciju postigao 28 golova na 37 utakmica. Manje-više i ona utakmica u Kardifu protiv Velsa 1954, kada je ušao u drugom poluvremenu i strpao tri komada za našu pobedu od 1:3, i što je istu stvar ponovio i 1958. u Beču protiv Austrije (3:4). Na stranu i “sitnice” da je kasnije bio trener takvih giganata i institucija u svojim zemljama kao što su Fenerbahče, Olimpijakos, AEK, Independijente… A i to što je bio selektor koji je reprezentaciju 1984. odveo na Evropsko prvenstvo u Francusku. Bio je i trener Vojvodine od 1974. do 1977, a 1975. je sa crveno-belima stekao zvanje vicešampiona, iako je, dok su se igrale utakmice poslednjeg kola, titula već bila viđena u Novom Sadu…

Mitar Mrkela i Todor Veselinović

Todor Veselinović Toza bio je i ostao velik zato što je, pre svega, uvek bio veliki čovek. Uvek je pomagao svima kojima je mogao, pa se na Salajci često znalo reći da “Kad Toza ima para, i mačke jedu krempite”. A uz to, uvek je, uprkos svoj toj slavi i hvalospevima koje je dobijao, ostao ona skromna i dobroćudna osoba, i dalje ponosan na svoju Salajku i na svoj Novi Sad. Šmeker i mangup, sportista i boem, evropska zvezda i skromni momak iz kraja, sve je to bio naš Toza Veselinović. Stariji navijači prepričavali su kako je, na jednoj utakmici Vojvodine, postizao gol svaki put nakon što ga je njegova ekipa primila, te je u jednom momentu prišao i rekao golmanu Vasiću: “Ne brini, ne možeš ih ti toliko primiti, koliko ih ja mogu dati”. I zaista, kad je Toza bio na terenu, navijači Vojvodine nisu mnogo brinuli… Dobar rezultat je ponekad mogao da izostane, ali fudbalske majstorije i vrhunska zabava, to je, kad je Toza u pitanju, uvek bilo nešto što se podrazumevalo.

Todor Veselinović

Poslednjih godina, Toza Veselinović sa suprugom je boravio u Atini i živeo mirnim penzionerskim životom. Ipak, svaki put kada dođe u Novi Sad, a to se poslednji put dogodilo u jesen 2016. godine, nije propuštao priliku da poseti svoj klub i stadion na kojem je toliko puta opčinio fudbalski svet, na kojem su mu, nakon smrti, navijači Vojvodine oslikali mural kao večni znak sećanja i zahvalnosti.

Mural Todora Veselinovića

Od posledica moždanog udara, Todor Veselinović preminuo je u Atini 18. maja 2017. godine, a sahranjen je na Novom groblju u Novom Sadu.

RADOMIR KRSTIĆ

Radomir Krstić je istinska živa legenda fudbalskog kluba Vojvodina i čovek koji je, sa 613 nastupa u crveno-belom dresu, rekorder po broju odigranih utakmica za “staru damu”.

 Radomir Krstić

Rođen je 23. novembra 1927. godine u Begeču, istom mestu odakle potiče i Vujadin Boškov, njegov kasniji saigrač u prvom timu crveno-belih. Fudbalom je počeo da se bavi 1940. godine, kada se priključio tadašnjim “patuljcima” Vojvodine, da bi tokom Drugog svetskog rata nastupao za begečku Bačku. Nažalost, od maja 1944. do maja 1945. godine, bio je zatvoren u ratnom logoru, da bi nakon oslobođenja ponovo pristupio Vojvodini, za koju je debitovao tek dve godine kasnije, odnosno 1947. godine.

Igrao je na poziciji levog krila i do 1959. godine uspeo je da postigne čak 39 prvenstvenih golova. S obzirom na to da je pedesetih godina u timu Vojvodine bio još jedan Krstić, Dobrosav, u novinskim izveštajima je Radomir Krstić često označavan kao Krstić I, a Dobrosav Krstić (sa kojim nije bio u srodstvu) kao Krstić II.

Osim što je bio uspešan fudbaler, Radomir Krstić je radio i na svom obrazovanju, pa je tako diplomirao na Višoj pedagoškoj školi u Novom Sadu, a potom je završio i Višu trenersku školu. Odmah po završetku igračke karijere 1959. godine, trenerskim poslom je počeo da se bavi u Vojvodini, da bi kasnije obavljao i funkciju tehničkog direktora kluba.

Bio je vrlo angažovan i u fudbalskim institucijama, pa je tako od 1964. do 1967. bio član Stručnog saveta Fudbalskog saveza Srbije (FSS), od 1968. do 1976. generalni sekretar FSS, a odmah potom je preuzeo funkciju sekretara Fudbalskog saveza Vojvodine, koju je obavljao sve do penzionisanja 1987. godine. Takođe, svojevremeno je bio angažovan i u Fudbalskom savezu Jugoslavije i to kao predsednik Omladinske komisije, član Stručnog saveta, član Izvršnog odbora i predsednik Komisije za mali fudbal, a 1987. godine je bio vođa puta omladinske reprezentacije na Svetsko prvenstvo u Čile, kada je tadašnji državni tim osvojio titulu šampiona sveta.

Dobitnik je diploma zaslužnog fudbalskog radnika Vojvodine, Srbije i Jugoslavije, a 1986. godine pripala mu je i Spartakova nagrada.

BRANKO STANKOVIĆ

Branko Stanković (1921. – 2002) bio je trener prve šampionske generacije Vojvodine iz 1966. godine i generacije koja je 1977. osvojila Srednjoevropski kup, čime se zlatnim slovima upisao u dugu istoriju kluba.

Branko Stanković

 

Rođen je 31. oktobra 1921. godine u Sarajevu, a igračku karijeru proveo je u Slaviji (1937. – 1941), BSK-u (1941. – 1944) i Crvenoj zvezdi (1945. – 1958), za koju je odigrao ukupno 495 utakmica i postigao 36 golova, te tako zaslužio status legende kluba. Ipak, mnogo veći uspeh napravio je baveći se trenerskim poslom, s obzirom na to da je trenirao veliki broj kluba i osvojio pregršt trofeja.

U Vojvodinu je došao 1964. godine na nagovor tadašnjeg tehničkog direktora kluba Vujadina Boškova i u naredne tri sezone učestvovao je u stvaranju najsvetlijih momenata u klupskoj istoriji. Predvodeći tim u sezoni 1965/66, na superioran način je osvojio prvu titulu za Vojvodinu, a već naredne godine je sa crveno-belima došao do četvrtfinala Kupa evropskih šampiona, što do dana današnjeg predstavlja najveći međunarodni uspeh “stare dame”.

 Vujadin Boškov i Branko Stanković

Nakon tri godine, napustio je mesto šefa stručnog štaba Vojvodine, ali se na njega ponovo vratio početkom 1977. godine i na kraju te sezone uspeo da osvoji Srednjoevropski kup, čime se u klupsku istoriju upisao i kao trener koji je doneo prvi, a za sada i jedini internacionalni trofej u klupske vitrine. Vojvodinu je ponovo napustio godinu dana kasnije, kada se opet otisunuo u inostranstvo, a tokom duge i bogate trenerske karijere, predvodio je klubove kao što su Porto, Fenerbahče, Bešiktaš, AEK, PAOK, Aris, Crvena zvezda, Željezničar, Olimpija itd, pri čemu je osvojio ukupno sedam trofeja, a bio je i trener reprezentacije Jugoslavije koja je na Evropskom prvenstvu 1968. godine osvojila drugo mesto.

Bio je poznat kao veliki gospodin i džentlmen, koji se na terenu uvek pridržavao fer igre, a o tome svedoči poziv koji je dobio od legendarnog bivšeg reprezentativca Engleske Stenlija Metjusa, na svečanosti koju mu je organizovala Fudbalska asocijacija Engleske povodom njegovog osamdesetog rođendana. Taj poziv, legendarni Stenli Metjus je objasnio sledećim rečima:

“Kad počne utakmica, svog direktnog rivala posle desetak minuta upoznamo, slično kao bokseri u ringu. Odmah sam video da je Stanković igrač ekstra klase. Moja šansa je bila u tome što je teren bio klizav, a ja mnogo lakši i mogao sam da koristim svoj dribling gornjim delom tela. I tada sam upoznao najkorektnijeg rivala u karijeri. Ni u jednom trenutku, gospodstveni Jugosloven nije posegnuo za oštrinom, svojom silnom snagom ili grubošću. Imponovao mi je: vladao je sobom i situacijom. Moja je želja da takav vitez fudbala bude moj gost, da uveliča slavlje”, rekao je Metjus.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 61 utakmicu i bio član tima koji je na Olimpijskim igrama 1948. godine u Londonu i 1952. godine u Helsinkiju osvojio srebrnu medalju. Preminuo je 20. februara 2002. godine u Beogradu.

ILIJA PANTELIĆ

Ilija Pantelić (1942. – 2014) je bio golman šampionske generacije Vojvodine iz 1966. godine i po mišljenju mnogih predstavlja najboljeg golmana kojeg je srpski fudbal ikada imao.

Ilija Pantelić

Rođen je drugog avgusta 1942. godine u Kozici, na veliki srpski praznik Sveti Ilija, po čemu je i dobio ime. Tokom Drugog svetskog rata, sa porodicom je stigao u Nakovo, pa kasnije u Sombor i još kao dečak pokazivao je veliku ljubav prema sportu, pa se tako bavio košarkom, odbojkom i rukometom, ali se na kraju ipak odlučio za fudbal, kojim je profesionalno počeo da se bavi već sa 16 godina u fudbalskom klubu BAK iz Bele Crkve. Nakon dve godine, prešao je u somborski Radnički i postao mladi reprezentativac Jugoslavije, da bi samo sezonu kasnije postao član Vojvodine.

Ilija Pantelić

Za crveno-bele je nastupao od 1961. do 1969. godine i za to vreme je odigrao 176 prvenstvenih utakmica i postigao šest golova iz jedanaesteraca. Osvojio je titulu šampiona Jugoslavije 1966. i godinu dana kasnije sa Vošom došao do četvrtfinala Kupa evropskih šampiona. Na meču protiv Trešnjevke iz Zagreba 1963, ušao je u istoriju fudbala kao jedini golman koji je postigao het-trik na jednoj utakmici, a u prvoj utakmici osmine finala Kupa šampiona 1966. protiv Atletiko Madrida postao je prvi golman koji je na jednom susretu u najkvalitetnijem evropskom takmičenju postigao gol iz igre (zatresao je mrežu nakon što mu je golman Madriđana odbranio penal).

Pele i Ilija Pantelić

Po odlasku iz Vojvodine, karijeru je uspešno nastavio u Francuskoj, gde je branio boje Pariza, Olimpika iz Marseja, Bastije i Pari sen Žermena, pri čemu je sa timom Olimpika osvojio duplu krunu u sezoni 1970/71.

Za reprezentaciju Jugoslavije je branio 18 puta i bio deo generacije koja je 1968. postala vicešampion Evrope, a zbog svojih bravuroznih odbrana, u jugoslovenskoj sportskoj javnosti je imao nadimak “Panter”.

Ilija Pantelić

Po završetku igračke karijere, posvetio se radu u omladinskoj školi fudbalskog kluba Vojvodina, čiji je bio dugogodišnji direktor, te njemu u čast škola danas nosi ime “Ilija Pantelić”. Preminuo je 2014. godine i sahranjen je na Novom groblju u Novom Sadu, a nekoliko meseci pred smrt, od Fudbalskog saveza Republike Srpske dobio je Zlatnu plaketu, najveće priznanje koje ovaj savez dodeljuje.

 

SILVESTER TAKAČ

Silvester Takač je bio član prve šampionske generacije Vojvodine iz 1966. godine i jedan od najboljih igrača i najboljih strelaca u istoriji kluba.

Silvester Takač

Rođen je osmog novembra 1940. godine u Đurđevu, u rusinskoj porodici sa devetoro dece, koja je vrlo brzo ostala bez oba roditelja. Kada je imao samo pet godina, njegova porodica se doselila u Novi Sad, gde je završio osnovnu školu i izučio krojački zanat, a kasnije je i diplomirao na Višoj ekonomskoj školi.

Juniorskom timu Vojvodine je pristupio još dok je bio u osnovnoj školi, a njegov talenat zapazili su treneri Milivoj Drakulić i Franja Hirman, te su ga vrlo brzo postavili za kapitena svoje generacije, što je ostao sve do ulaska u prvi tim 1958. godine. Za seniorski tim Vojvodine, odigrao je 182 prvenstvene utakmice i postigao 62 gola, po čemu se svrstava na četvrto mesto večne liste klupskih strelaca. Sa 13 postignutih golova u sezoni 1965/66, bio je najbolji strelac ekipe i tako joj pomogao da dođe do šampionske titule, a naredne sezone je postigao četiri gola u Kupu evropskih šampiona, po čemu se posebno pamte ona dva na trećoj utakmici protiv Atletika u Madridu. Upravo posle te utakmice, Takač je karijeru nastavio u Francuskoj, a od novca koji je zaradila njegovim transferom, uprava Vojvodine postavila je dva reflektora na stadion “Karađorđe”, koji su tada simbolično bili nazvani “Takačeve oči”.

Silvester Takač

Po odlasku iz Vojvodine, imao je izuzetno uspešnu internacionalnu karijeru, pošto je nastupao za Ren i Standard iz Liježa, sa kojim je osvojio dve titule šampiona Belgije i u sezoni 1971/72, sa pet postignutih golova, podelio prvo mesto na listi strelaca u Kupu evropskih šampiona te godine. Po prestanku aktivnog bavljenja fudbalom, posvetio se trenerskom poslu, pri čemu je najveći trag ostavio u Sošou i Nici, sa kojom je uspeo da osvoji Kup Francuske. Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 15 utakmica i postigao dva gola, a bio je deo tima koji je 1960. godine osvojio zlatnu medalju na Olimpijskim igrama u Rimu.

Silvester Takač danas sa porodicom živi u Francuskoj, ali svaku posetu Novom Sadu uvek iskoristi i za posetu svom klubu.

PETAR NIKEZIĆ

Petar Nikezić (1950. – 2014) je bio najbolji igrač generacije Vojvodine koja je 1977. godine osvojila Srednjoevropski kup, a ostao je upamćen i kao najbolji izvođač slobodnih udaraca koga je klub ikada imao.

Petar Nikezić

Rođen je trećeg aprila 1950. godine u Zmajevu, odakle se sa porodicom ubrzo preselio u Novi Sad i živeo u ulici Dimitrija Tucovića, odmah pored stadiona “Karađorđe”. Sa 11 godina, pristupio je mlađim kategorijama Vojvodine, a već sa 17, na insistiranje Ilije Pantelića, uvršten je u prvi tim i postao najmlađi prvotimac, a nešto kasnije i najmlađi kapiten u istoriji kluba. Za seniorski tim crveno-belih nastupao je od 1967. do 1978. i od 1979. do 1980. godine i za to vreme odigrao 289 prvenstvenih utakmica i postigao 100 golova, pri čemu se u obe kategorije svrstao na drugo mesto večne klupske liste.

Osim za Vojvodinu, nastupao je još za Tulsu (SAD), Linc (Austrija), Osijek i Šibenik, a po okončanju igračke karijere, godinama je radio kao trener u omladinskoj školi Vojvodine.

Petar Nikezić izvodi slobodan udarac protiv Crvene zvezde

Među navijačima Vojvodine, kao i među svim ljubiteljima fudbala, ostao je upamćen po svom izuzetno snažnom i razornom šutu, zbog čega je bio dobio nadimak “Pera bombarder”. O tome kako je bio tako uspešan kao izvođač slobodnih udaraca, Petar Nikezić je svojevremeno rekao:

“Urođeno sam imao jak udarac, ali mislim da sam ga usavršio kod Bebule Miloševića. Posle svakog treninga, morao sam da ostanem bar još sat i po i da za to vreme izvedem najmanje 200 ‘slobodnjaka’ iz raznih pozicija. Bebula je bio iscrtao kvadrate sa brojevima na mreži, a moj pucački trening se sastojao u tome da povedem loptu i da gađam kvadrat koji mi je Bebula određivao u trenutku kada sam bio u punom sprintu”, bile su reči legendarnog fudbalera, koji je preminuo u Novom Sadu 19. jula 2014. godine.

Petar Nikezić na ramenima navijača nakon osvajanja Letnje lige šampiona Jugoslavije 1970.

Bez sumnje, Petar Nikezić bio je istinski as FK Vojvodina, onaj pravi “heroj ulice”, idol navijača, poštovan i cenjen od strane rivala jednako koliko i od strane svih objektivnih ljubitelja fudbala nekadašnje Jugoslavije i čovek pred kim su drhtali golmani širom nekadašnje države.

MILOŠ ŠESTIĆ

Miloš Šestić je bio kapiten i najbolji igrač druge šampionske generacije Vojvodine, koja je 1989. postala šampion Jugoslavije.

Miloš Šestić

Rođen je osmog avgusta 1956. godine u Milosavcima, a karijeru je počeo 1972. u ekipi Jedinstva iz Stare Pazove. Kasnije je igrao za Crvenu zvezdu, sa kojom je osvojio četiri titule šampiona i jedan Kup Jugoslavije i došao do finala Kupa UEFA, odnosno Olimpijakos, iz koga je u januaru 1987. godine, na nagovor tadašnjeg direktora Vojvodine Ljube Španjola, prešao među novosadske crveno-bele i to dok su se takmičili u ondašnjoj Drugoj ligi.

Miloš Šestić na meču protiv Dinama 1989.

U Voši je ostao sve do 1990. i prošao put od druge lige do titule šampiona države, odigravši ukupno 60 prvenstvenih utakmica i postigavši devet golova, pri čemu je svaki bio pravo malo remek-delo. Navijačima je posebno u sećanju ostao gol protiv Slobode iz Tuzle, kada se bukvalno ušetao u gol sa loptom i kada je Vojvodina, pobedom rezultatom 4:2, obezbedila titulu šampiona države.

Prema njegovim rečima, sezona 1988/89. koju je odigrao u Vojvodini bila mu je najbolja u karijeri. Po odlasku iz Vojvodine, nastupao je za Zemun i OFK Beograd, a za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 21 utakmicu i postigao dva gola.

Šestić, Kartalija i Mihajlović pozdravljaju navijače

Po završetku igračke karijere, jedno vreme je radio kao trener u stručnom štabu prvog tima Vojvodine. Ipak, navijačima će uvek ostati u sećanju kao najiskusniji i najbolji igrač ekipe koja je u toj nezaboravnoj sezoni donela drugu šampionsku titulu u Novi Sad.

Miloš Subotin i Miloš Šestić

Logo ViskolaPekara Kao nekadLogo Srbija danas-aLogo UmbraLogo Divecatering_raljicLogo Sparco-aLogo Studija CatarrasoBetnano31