„Pazi, Voša gazi: Senzacija u Torinu, Sampdorija – Vojvodina 0:4“, „Strašna Vojvodina ponizila Sampdoriju“, „Novosadska magija opčinila Italiju: Vojvodina sa 0:4 nokautirala Sampdoriju!“, „Voša održala lekciju Sampdoriji“, „Za istoriju: Vojvodina razbila Sampdoriju!“, „Za istoriju: Sampdorija – Voša 0:4!“, bili su samo neki od naslova nakon one čuvene utakmice između Sampdorije i Vojvodine u Torinu, koja je odigrana na današnji dan, pre tačno pet godina. Tog i narednog dana, Voša je bila apsolutna i to ne samo sportska tema u našoj javnosti.

Te večeri, „stara dama“ srpskog fudbala delovala je toliko moćno i superiorno u odnosu na neuporedivo skuplji tim iz Đenove, koji je tako nešto retko doživljavao čak i u mečevima protiv „svoje“, italijanske „stare dame“ iz Torina.

Najpre, već na samom početku utakmice, sjajnom kombinacijom Stanisavljevića i Ivanića izigrana je kompletna odbrana domaćina, a Ivanić je milimetarski preciznim udarcem doveo crveno-bele u vođstvo.

Već na početku drugog poluvremena, ko zna koja oduzeta lopta na sredini terena od strane Maksimovića, idealan pas Ivanića u prazan prostor za Ožegovića, koji izlazi sam ispred golmana, šutira, Vivijano brani, ali akciju sjajno prati Stanisavljević, koji natrčava na loptu, šalje je u praznu mrežu i dovodi u delirijum oko 200 navijača Vojvodine koji su došli da podrže svoju ekipu na ovoj utakmici.

Svega devet minuta kasnije, Voša zadaje novi udarac već dobro ošamućenom protivniku. Ponovo oduzeta lopta Maksimovića, i pas Nastića dug preko pola terena ka Ožegoviću, koji je bio brži i spretniji od Palomba, te sa preko 20 metara lobovao istrčalog golmana Vivijana.

Na kraju, kao šlag na tortu, u 91. minutu, Ožegović prima loptu na oko 20 metara od gola, ulazi u šesnaesterac, nalazi poziciju za šut i onda preciznim udarcem šalje loptu u rašlje nemoćnog Vivijana. Bio je to savršen završetak jedne sjajne utakmice, koja je, uz trijumf istim rezultatom protiv Suduve 2012. godine, ostala zapisana kao najubedljivija pobeda na strani u zvaničnim međunarodnim mečevima u istoriji kluba.

Sampdoriji Valtera Zenge, sa godišnjim budžetom od oko 100 miliona evra, nisu pomogli svi ti skupo plaćeni igrači poput Edera, Murijela, Sorijana, Krstičića, Zukanovića itd, nad kojima su pobedu odneli timski duh, vera u sopstvene mogućnosti i maksimalna borba od prvog do poslednjeg minuta od strane svih koji su te večeri nosili dres podeljen na belu i crvenu boju.

Te večeri, za ekipu koju je sa klupe predvodio Zlatomir Zagorčić, nastupili su: Srđan Žakula, Jovica Vasilić, Radovan Pankov, Igor Đurić, Bojan Nastić, Danilo Sekulić, Novica Maksimović, Aleksandar Stanisavljević (od 85. Uroš Stamenić), Darko Puškarić (od 71. Aleksandar Paločević), Mirko Ivanić (od 87. Siniša Babić) i Ognjen Ožegović.

Bilo – ponovilo se!