Petar Nikezić

Petar Nikezic

Petar Nikezić (1950. – 2014) je bio najbolji igrač generacije Vojvodine koja je 1977. godine osvojila Srednjoevropski kup, a ostao je upamćen i kao najbolji izvođač slobodnih udaraca koga je klub ikada imao.

Rođen je trećeg aprila 1950. godine u Zmajevu, odakle se sa porodicom ubrzo preselio u Novi Sad i živeo u ulici Dimitrija Tucovića, odmah pored stadiona “Karađorđe”. Sa 11 godina, pristupio je mlađim kategorijama Vojvodine, a već sa 17, na insistiranje Ilije Pantelića, uvršten je u prvi tim i postao najmlađi prvotimac, a nešto kasnije i najmlađi kapiten u istoriji kluba. Za seniorski tim crveno-belih nastupao je od 1967. do 1978. i od 1979. do 1980. godine i za to vreme odigrao 289 prvenstvenih utakmica i postigao 100 golova, pri čemu se u obe kategorije svrstao na drugo mesto večne klupske liste.

Osim za Vojvodinu, nastupao je još za Tulsu (SAD), Linc (Austrija), Osijek i Šibenik, a po okončanju igračke karijere, godinama je radio kao trener u omladinskoj školi Vojvodine.

Među navijačima Vojvodine, kao i među svim ljubiteljima fudbala, ostao je upamćen po svom izuzetno snažnom i razornom šutu, zbog čega je bio dobio nadimak “Pera bombarder”. O tome kako je bio tako uspešan kao izvođač slobodnih udaraca, Petar Nikezić je svojevremeno rekao:

Petar Nikezić izvodi slobodan udarac na meču protiv Crvene zvezde

“Urođeno sam imao jak udarac, ali mislim da sam ga usavršio kod Bebule Miloševića. Posle svakog treninga, morao sam da ostanem bar još sat i po i da za to vreme izvedem najmanje 200 ‘slobodnjaka’ iz raznih pozicija. Bebula je bio iscrtao kvadrate sa brojevima na mreži, a moj pucački trening se sastojao u tome da povedem loptu i da gađam kvadrat koji mi je Bebula određivao u trenutku kada sam bio u punom sprintu”, bile su reči legendarnog fudbalera, koji je preminuo u Novom Sadu 19. jula 2014. godine.

Petar Nikezić na ramenima navijača nakon osvajanja Letnje lige šampiona Jugoslavije 1971. godine

Bez sumnje, Petar Nikezić bio je istinski as FK Vojvodina, onaj pravi “heroj ulice”, idol navijača, poštovan i cenjen od strane rivala jednako koliko i od strane svih objektivnih ljubitelja fudbala nekadašnje Jugoslavije i čovek pred kim su drhtali golmani širom nekadašnje države.